स्वरचित कविता व गीत व संग्रह
शुभेच्छा काव्य
शुभेच्छा देत मनस्वी
सोज्ज्वळ माझ्या सखीला ..
गुणी, सोज्ज्वळ, सालस
कवयित्री सुहासिनीला...
तुझ्या शब्दांचा गोडवा
तुझा सहवासानुभव
बहरुन गेला सखे गं
माझिया मनाचा गाव...
बहरत राहो जीवन तुझे
मोहरल्या नवदिवसांसवे
धागे मनाचे गुंतलेले
अजोड ऊबदार अंबर व्हावे...
रचना
शिल्पा म वाघमारे
स शि बीड
दि २३. १२.१९
बाई
स्त्री नव्हेच केवळ देहरुप
ती सोनं आहे कसलेलं
विश्व अवघं तिच्याठायी
विविधांगी नटलेलं...||१||
तुझ्या डोळ्यातलं सुखचित्र
पाहण्या ती क्षणक्षण अधीर
तिच्या सुखाची ही संज्ञा
कल्पनातीत आहे सारं...||२||
अनोखीच निर्मिती 'ती'
निर्मातीही संसाराची
नाही होणार तिच्याशी
बरोबरी गं कोणाची... ||३||
लेक,सखी,ताई,आई
भोगे सासुरवाशीण
एका-एका वाटेवर
काटे घेतीया टोचून... ||४||
जग करते पूजन
नदीमाय नि गायीचे
लक्ष्मी म्हणवता 'दारा'
का ती वहान पायीचे...
||५||
सदा दुःखाचीच सल
बाई उरात दाबते
येते माहेर सोडून
नव्या संसारी साजते...||६||
माऊलीच्या हृदयात
माया मधाळ पाझर
यत्ने आटणार नाही
काय वर्णू मी पामर...||७||
मनी माया फुलविते
चिंता मनाचा कालवा
कधी कळला का बाळा?
तिच्या पान्ह्याचा ओलावा...||८||
नयनी आसवांचा पूर
आनंदाचा गं दुष्काळ
संसाराच्या काळजीने
मनी जपे हिरवळ...||९||
म्हणे नको 'ती'पणती
हवा 'दिवा' ग वंशाला
सासू, नणंदांकरवी
गालबोट स्त्री जन्माला...||१०||
वंदा सावित्रीला मनी
मुजरा जिजा,अहिल्येला
सप्तसूर्यतेजाठायी
आसमंतही लाजला... ||११||
विवेकास जागवून
'बाई' जाण तू ही खरी
तिच गंध बकुळीचा
मंद ज्योत तेवणारी... ||१२||
स्त्री...
स्त्री म्हणजे फक्त देहरुप
अन् सामान्य असं काही नसतं
तिच्यामध्ये विश्व अवघं
विविधांगी नटलेलं असतं...
अथकं राबणाऱ्या हातासंगे
मन सैरभैर चिंतातूर नुसतं
अन् बोलणारांचं काय जातं...
म्हणे मन नारीचं चंचल असतं..
जग सारं अवचित सुन्न झालं
कामही सुटली हातातली..
काळजात जिनं संसार थाटला
ती कधीच नसते थांबलेली...
घरं स्वप्नीचा महाल असतो
भिंतीचा आड येत नाही
सारं आलबेल असावं
एवढीच लगबग तिच्या ठाई...
तुमच्या डोळ्यांतील सुखचित्र
पाहण्या ती क्षणक्षण अधीर
तिच्या सुखाची हो संज्ञा
कल्पनातीत आहे सारं...
शिल्पा
सखी तू स्वयंसिद्धा ओलांडून उंबरठा ये बाहेरी सखे मुक्ताकाशी घे झेप मळभ सार सारे अंतरीचे पुनः नोहे ही संधीची खेप ||१|| हाक ऐक सखे अंतरीची बंधने व्यर्थ ती सारी तोड खुणावती तुज सुवर्णसंधी का ही आयुष्याशी तडजोड?||२|| पुरुषप्रधान संस्कृतीला लादून ते मोकळे झाले तुझे कोंडलेले श्वास ते कधी कुणा का जाणवले? ||३|| उंबरठ्याच्या बाहेर ये तू ओलांडून निर्बंधांचे माप मागे वळून पाहू नकोस हात रोखणारे जरी अमाप ||४|| गृहपंजरीचा झालीस रावा परंपरा युगांची तोड सखी कोमलतेस कमजोरी ठरवून विषप्यालाच तुज दिला मुखी ||५|| त्या चार भिंतींना तू ही मानून बसलीस विश्व खरे मुकलीस ना गं मुक्तजीवना तन-मन-धन अर्पूनही सारे ||६|| तप्तलोहगोलास्त्र भिरकाव ज्ञानाचे थरथरू दे मातल्या काळोखास सडेतोड कर प्रहार त्या तमी चेतव स्वतःप्रत अटळ विश्वास ||७|| माळून विजा वेणीत सये घे परखड विचारलेखणी दुरितास लयाला तूच नेशी जागव आतली रणरागिणी ||८|| त्या क्षितीजाच्या पल्याडही तू झेप अशी घे खरोखरी बनव तुझा तू मार्ग असा की करू शकेल ना कुणी बरोबरी||९|| स्वयंसिद्धा तू इतिहास घडवण्या क्रांतीज्योती तुझ्यातच 'साऊ' घडवण्यास शिवबा उद्याचा तूच दैदिप्यमान सक्षम जिजाऊ ||१०|| रचना © शिल्पा म.वाघमारे स.शि मालेगाव खुर्द ता गेवराई जि बीड दि. 7/4/19
