धिक्कार असो...

धिक्कार असो (रौद्ररस)


धिक्कार असो.....
धिक्कार असो त्यांचा
मर्द म्हणून मिरवणाऱ्या
नररुपी वासनांध जीवाचा ||१||

पुरुषांच्या वेशातील
क्रूर त्या गिधाडांच्या
आदर शब्दच स्त्रीसाठी
नाही शब्दकोशी ज्यांच्या ||२||

वासनांध कुत्र्यासम
नजरा त्या भिरभिरत्या
जाळं टाकून बसलेल्या
निष्पाप तिच्या देहावर 'त्या' ||३||

बाई फक्त विषयवस्तू
एवढंच तोकडं ज्ञान
ज्ञान म्हणावं का पण?
हा तर ज्ञानाचा अपमान ||४||

विकारी वासनांत ते
सदान् कदा बरबटलेले
त्यांच्या क्षणिक सुखासाठी
श्वास तिचे घुसमटलेले ||५||

त्या कोवळ्या जीवाची
ती अस्ताव्यस्त अवस्था
त्या माजलेल्या अधमांपायी
तिने का सहावी ही व्यथा? ||६||

तिला नाहीच का भविष्य? 
जीवंत किंकाळी ती मौनातली

अखंडपणे चिरकणारी

फक्त तिच्याच सुन्न जगातली||७||

पुन्हापुन्हा मनभित्तिकांवर
आदळून कानी घुमणारी
क्षणोक्षणी भय दावणारी
नि कधी न विसरणारी ||८||

संपूर्ण विश्वच तेव्हा जणू
धगधगत पेटून उठतं
चवताळून उठलेलं जगही
मावळतीसह विरुन जातं ||९||


माहित नाही त्यांना माणुसकी, संस्कृती...
नेमकी कशासोबत खायची?
अशा काळी देवा तूही केवळ
आंधळ्याची सोंगं घ्यायची?||१०||

कुठे मागावी दाद? नि
कुणाकडे मिळेल रे न्याय?
कोवळ्या हातांमध्ये नसतंच काही
धाय मोकलून रडल्याशिवाय
||११||

आसूरी आनंदात आकंठपणे  
 बुडालेल्या नीच नराधमांना,
"स्त्री म्हणजे खेळणे नव्हे"
मृत्यूदंड देऊनच सांगा तयांना
||१२||


रचना ✍️
शिल्पा म.वाघमारे
स.शि. बीड
दि.18.10.2018