आई
रोज पहाटे जागताच तू
चैतन्य घरास गे लाभते
की उमलता तुझी पापणी
पहाट रोजची जागते... ||१||
रांगोळीत तू अंगणीच्या
सांजवातीत तेवणारी
तूच तुळशीच्या मृदुल
मंजिरींतून गंधाळणारी... ||२||
तवस्पर्शाने न्हाले पियूषी
चंदनगंधी मी भारले
तुझ्या पावित्र्याचे तेज
नभी चंद्र-तारे ल्याले... ||३||
फांदी माझी वाकलेली
तुझ्या वात्सल्यऋणांनी
साशंकता तुजसामोरी
राहे शून्य शून्य होऊनी... ||४||
श्वास फुंकता शिल्पात
'इथले येणे' जाहले सार्थ
असीम, निर्व्याज प्रितीचा
'आई' तूच केवळ अर्थ... ||५||
अनुपम निर्मिती तू प्रभूची
स्वरात्मिका शब्दजगती
मज आभाळ तोकडे माये
तुझी वर्णावया गं महती... ||६||
आई तुझिया हृदयाकाशी
विरघळती विकार सारे
चराचरांत मातारुप
रुप 'माऊली' साकारे... ||७||
रचना
©शिल्पा म वाघमारे
सहशिक्षिका जि प प्रा शाळा मालेगाव खु ता गेवराई जि बीड
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा