मज राहावले नाही
तुझ्या पायी...
गर्द काळोख दाटला
ज्ञान वाट हरवली
लोचनांत बांधलेली
बांध फोडून वाहिली...||१||
सोनकूस अवनीची
चांदण्यांनी शिंपलेली
तरी झापड लोचनी
सारी चैनीस भुलली...||२||
सत्य लयाच्या वाटेला
आनंदाची गेली रया
षडविकारांचे घरी
पाणी भरी क्षमा, दया ...||३||
सुख शोधती बाहेरी
शांती मनातच नाही
कैफी धुंदलेल्या दिशा.
'प्रेम' आत्मदाह साही...||४||
तत्क्षणीच द्यावा न्याय
स्पष्ट बोलूनी जनांस
आचरण नासले नि
संस्कारांचा कोंडे श्वास...||५||
पायी तुझ्या रिती झाले
जरी जाणतोस तू ही
काय करावे सुचेना
मज राहावले नाही...||६||
रचना
©शिल्पा म वाघमारे
स शि मालेगाव खुर्द ता गेवराई जि बीड
दि २९.१२.२०२०
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा