हे कृष्णा हे राधा रमणा
मी तर नसेल अश्वत्थामा...
त्या भडभडणाऱ्या जखमा घेऊन
अजूनही.... तुझ्या एका कृपाकटाक्षासाठी
न जाणो कशी युगे घातलीत पायदळी...
जिथे एक एक क्षण युगांचे लेणे लेऊन आलेला...
न संपणाऱ्या प्रवासाच्या जणू अश्वावर आरुढ झालेला
पिळवटून टाकतोय हे काळीज... नयनांची कधीची हरवलेली नीज
किती कर्कश्श आहेत त्या वेदना...देहावरील जखमेपेक्षाही
मनाच्या... अविचारी.. अधर्मी कर्माच्या... त्यासाठी तुझे नामाचे औषध फक्त लावित आहे...
एकटाच मुकुंदा रडत आहे.. कण्हत आहे...
तू दिलेला शब्द पाळणार खात्री आहे म्हणून
हे मुरारी... आनंदीही होत आहे... एक एक छळून टाकणारे पळ मागे टाकत....
नामरंगी रंगत आहे....
अन् ताकही आता माधवा फुंकर मारुन पित आहे... ...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा